خنیا

مریم یکماهه شد

ebreimo — Wed, 23 Sep 2009 21:44:51 GMT

ebreimo — Wed, 02 Sep 2009 22:17:54 GMT

به یاد شاعر فقید ملاحسین درویشی

ebreimo — Sat, 15 Aug 2009 19:15:18 GMT

شاعر شیرین کلام این دیار از دست رفت
سوگ بنشینید ای یاران که یار از دست رفت
چشمه جوشان اشعار و سخن خشکیده شد
هم قصیده هم غزل هم چارپار از دست رفت
مهتر درویشیان نغمه سرا شیرین سخن
زد خزان بر جان پاکش چون بهار از دست رفت
نام او ملاحسین و عشق او مولا حسین
عاشق شوریده حال بیقرار از دست رفت
در غروب هفده مرداد از هشتادو هشت
شمع محفل گشت خاموش و نگار از دست رفت
ای دریغا گشت آن تاریخ ناطق در مغاک
قدر او نشناختیم و روزگار از دست رفت
در غم فقدان او شعر تو کوته قصه ایست
ای صحافی ناله سرکن کان بحار از دست رفت

ebreimo — Mon, 22 Jun 2009 18:26:12 GMT

سلام

لطفا یک اسم دختر پیشنهاد بدید

ممنون

برای عبدی بوشهری

ebreimo — Sat, 31 Jan 2009 10:46:49 GMT

سلام

ebreimo — Sat, 13 Dec 2008 04:37:30 GMT

یه ایمیل یکی از دوستان ارسال کرد گفتیم بذاریمش اینجا فقط همین

سال 1230
مرد: دختره خیر ندیده من تا نکشمت راحت نمی شم...
زن: آقا حالا یه غلطی کرد ، شما بگذر.نامحرم که خونمون نبوده. حالا این بنده خدا یه بار بلند خندیده...
مرد: بلند خندیده؟ این اگه الان جلوشو نگیرم لابد پس فردا می خواد بره بقالی ماست بخره. نخیر نمی شه باید بکشمش...
-- بالاخره با صحبتهای زن ، مرد خونه از خر شیطون پیاده می شه و دختر گناهکارشو می بخشه

سال 1280
مرد: واسه من می خوای بری درس بخونی؟ می کشمت تا برات درس عبرت بشه. یه بار که مُردی دیگه جرات نمی کنی از این حرفا بزنی. تو غلط می کنی. تقصیر من بود که گذاشتم این ضعیفه بهت قرآن خوندن یاد بده. حالا واسه من میخای درس بخونی؟؟؟
زن: آقا ، آروم باشین. یه وقت قلبتون خدای نکرده می گیره ها! شکر خورد. دیگه از این مارک شکر نمی خوره. قول میده...
مرد( با نعره حمله می کنه طرف دخترش ): من باید بکشمت. تا نکشمت آروم نمی شم. خودت بیای خودتو تسلیم کنی بدونه درد می کشمت...
-- بالاخره با صحبتهای زن، مرد خونه از خر شیطون پیاده می شه و دختر گناهکارشو می بخشه

سال1330
مرد: چی؟ دانشسرا (همون دانشگاه خودمون)؟ حالا می خوای بری دانشسرا؟ می خوای سر منو زیر ننگ بوکونی؟ فاسد شدی برا من؟؟ شیکمتو سورفه (سفره) می کونم...
زن: آقا، ترو خدا خودتونو کنترل کنین. خدا نکرده یه وخ (وقت) سکته می کنین آ...
مرد: چی می گی ززززززن؟؟ من اگه اینو امشب نکوشم (نکشم) دیگه فردا نمی تونم جلوی این فسادو بیگیرم. یه دانشسرایی نشونت بدم که خودت کیف کونی...
-- بالاخره با صحبتهای زن، مرد خونه از خر شیطون پیاده می شه و دختر گناهکارشو می بخشه

سال1380
مرد: کجا؟ می خوای با تکپوش (از این مانتو خیلی آستین کوتاها که نیم مترم پارچه نبردن و وقتی می پوشیشون مث جلیقه نجات پستی بلندی پیدا می کنن) و شلوارک (از این شلوار خیلی برموداها) بری بیرون؟ می کشمت. من... تو رو... می کشم...
زن: ای آقا. خودتو ناراحت نکن بابا. الان دیگه همه همینطورین (شما بخونید اکثرا).
مرد: من... اینطوری نیستم. دختر لااقل یه کم اون شلوارو پائین تر بکش که تا زانوتو بپوشونه. نه... نه... نمی خواد. بدتر شد. همون بالا ببندیش بهتره...

سال1400
دختر: چی؟ چی گفتی مرتیکه ی ****؟ دارم بهت می گم ماشین بی ماشین. همین که گفتم. من با الکس قرار دارم ماشینم می خوام. میخوای بری بیرون پیاده برو...
باباه:جیکش در نمی یاد...
زن: دخترم. حالا بابات یه غلطی کرد. تو اعصاب خودتو خراب نکن. لاک ناخنت می پره. آروم باش عزیزم. رنگ موهات یه وقت کدر می شه آ مامی. باباتم قول می ده دیگه از این حرفا نزنه...
-- بالاخره با صحبتهای زن، دخترخونه از خر شیطون پیاده می شه و بابای گناهکارشو می بخشه !

گرگیشو

ebreimo — Mon, 15 Sep 2008 07:38:04 GMT

امشب گرگیشو است

ظاهرا این سنت فقط تو دیر هست. برسم مالوف عهد قدیم باید امروز ۲۰۰ کلیومتر بکوبیم بریم دیر. اگه تونستم عکس می گیرم.

این مطلب در ۱۷ آبان ۸۲ تو این مرحوم وبلاگ قدیم درج کرده بودم. چون هنوز برام حس اون سالها رو داره دوباره اینجا می ذارمش

شنبه، 17 آبان 1382، ساعت6:53

مي با جوانان خوردنم باري تمنا مي كند

تا كودكان در پي فتند اين پير درد آشام را

يادش بخير او قديما

هفده هيجده سال پيش

اون موقع كه ماه رمضون كه مي اومد خوشي هاي ما هم شروع مي شد

از شب اولش گرفته كه جلو مسجد كايم كايمو و سنگ چخمك بازي مي كرديم

تا سيزدهم چهاردهم كه نق زدنمون سر مامان شروع مي شد

- آآآ.....كيسه ي گرگيشويي ....

يادمه روز چهاردهم كه مي شد مامان چرخ خياطيشو بيرون مي آورد

دو تيكه پارچه رو هم مي نداخت و شروع به دوختن كيسه ي گرگيشويي مي كرد

عصرش هم بابا مي رفت بازار و يه مشت گرگيشو مي خريد كه شب از بچه ها پذيرايي كنه

شب پونزدهم همين كه اذون مغرب تموم مي شد سروصداي بچه ها بلند مي شد

سريع كيسه ي گرگيشويي رو برمي داشتيم و مي ريختيم تو كوچه هاي خنيا و دسته دسته دور هم جمع مي شديم و با هم مي خونديم :

گرگيشو سي فردشو دكله بشو

سال بالايي‌هامون كه يه چند واحد گرگيشو بيشتر از ما پاس كرده بودن و تجربشون بيشتر بود به قول خودشون شروع مي كردن به عربي خوندن :

گرگه آن گرگه آن خلي ولي رمضان

بعد از اينكه تو كوچه هاي خنيا دور مي زديم و بچه ها رو پيدا مي كرديم دسته دسته مي رفتيم تو خونه اهالي محله .

- گرگيشو هن ؟

خونواده ها هم كه از قبل گرگيشو رو آماده كرده بودند از ما پذيرايي مي كردن و كيسه هاي ما رو پر مي كردند . ما هم برا تشكر از اونا همه با هم مي خونديم

خونه ي گچي پر همه چي

اگه خونه اي بود كه يه خورده دير مي رفتيم و گرگيشوهاشون تموم شده بود داد مي زديم

خونه ي گدا هيچي ش ندا

خونه ي دراز ( گراز) پر گ.... گراز

آخر شب هم كه كيسه‌هامون پر مي‌شد و مي خواستيم بيايم خونه اگه حس و حالش بود مث شباي قبل سنگ در خونه ها رو مي زديم و د بدو .... وقتي هم كه مي رسيديم خونه طبق معمول مشهدي شمسو زودتر از خودمون در خونه‌مون بود كه : بچاتو سنگ در سرامو شو زتن ....

مراسم گرگيشو (گره گشا) مراسمي است كه در شب 15 ماه مبارك رمضان در بندر دير برگزار مي گردد. ( از بقيه شهرهاي استان اطلاعي ندارم ) در اين مراسم بچه ها كيسه هايي موسوم به كيسه ِي گرگيشويي در دست مي گيرند و با خواندن شعرهايي كه در بالا اشاره شد به خانه هاي اهالي محل مي روند و خانواده ها نيز با ذرت ، شيريني ، شكلات و ... از آنها پذيرايي مي كنند. مردم بندر دير معتقدند كه اين مراسم يكي از مراسمات پرخير و بركت است كه باعث افزايش رزق و روزي و باز شدن گره از مشكلات مي شود و به همين سبب آن را گرگيشو يا گره گشا نامگذاري كرده اند.

السلام علیکم

ebreimo — Sun, 20 Jul 2008 15:30:18 GMT

هرچند پیر و خسته و دل ناتوان شدم
هر گه که یاد خط تو کردم جوان شدم

سلام خدمت دوستان عهد شباب و عهد عتیق. مدتی هست در این وبگاه قلم ننهاده بودیم. به رسم عادت مالوف معمولا در مواقع میلاد مسعود خودمان نگارشی به ارادت منقش می کردیم. امسال اصلا یادمان رفت میلادمان کی هست. تا اینکه کلبوک دامت درازاتو با پیامکی روحمان را شاد کرد و مبروکاتی مرسل داشت و ما یادمان آمد که ۲۰ تیر تولدمان بوده است.

چند روزی هست می ریم فوتبال شاید شکم را پرانتز کنیم. راستش یه مدت صبح ها پا می شدیم میرفتیم ورزش صبحگاهی. این دوستان عزیزمان هم با موتور کنارمان ترمز می زدند و به زور می گفتن برسونیمت. ما هم که رومون نمی شد بگیم خیر سرمان داریم ورزش می کنیم بناچار سوار می شدیم و اون سر شهر پیاده می شدیم و مجدد با یه موتور دیگه بر می گشتیم.

به این داداشمون گفتیم یه صبح تو هم با ما بیا. اون صبح تا عصر می خوابه . عصرا پا می شه صبحانه می خوره و تا صبح خیابون گردی می کنه. اون هم گفت که من آدمهای صبح رو نمی شناسم. فقط آدمهای عصر و شبگرد می شناسم. این شد که ما اغفال شدیم و فعلا می ریم فوتبال. تا ببینیم خدا چی می خواد.

فعلا همین قد نوشته بسه. تمرین ندارم می ترسم انگشتام بگیره.

خداحافظ تا برنامه بعد

ebreimo — Sun, 25 May 2008 20:12:15 GMT

چه مي گوييد ؟

كجا شهد است اين آبي كه در هر دانه شيرين انگور است ؟

كجا شهد است ؟ اين اشك است ،

اشك باغبان پير و رنجور است

كه شب ها راه پيموده ،

همه شب تا سحر بيدار بوده

تاك ها را آب داده ،

پشت را چون چفته هاي مو دو تا كرده ،

دل هر دانه را از اشك چشمان نور بخشيده

تن هر خوشه را با خون دل شاداب پرورده

چه مي گوييد ؟

كجا شهد است اين آبي كه در هر دانه شيرين انگور است ؟

كجا شهد است ؟ اين خون است

خون باغبان پير و رنجور است

چنين آسان مگيريدش !

چنين آسان منوشيدش !

شما هم اي خريداران شعر من ! اگر در دانه هاي نازك لفظم

ويا در خوشه هاس روشن شعرم

شراب و شهد مي بينيد ، غير از اشك و خونم نيست

كجا شهد است ؟ اين اشك است ، اين خون است

شرابش از كجا خوانديد ؟ اين مستي نه آن مستي است

شما از خون من مستيد

از خوني كه مي نوشيد

از خون دلم مستنيد

مرا هر لفظ فريادي است كز دل مي كشم بيرون

مرا هر شعر دريايي است

دريايي است لبريز از شراب خون

كجا شهد است اين اشكي كه در هر دانه لفظ است ؟

كجا شهد است اين خوني كه در هر خوشه شعر است ؟

چنين آسان مفشاريد بر هر دانه لبها را و بر هر خوشه دندان را !

مرا اين كاسه خون است ...

مرا اين ساغر اشك است ...

چنين آسان مگيردش !

چنين آسان منوشيدش !

****

بت تراش

پيكر تراش پيرم و با تيشه خيال

يك شب تو را زمرمر شعر آفريده ام

تا در نگين چشم تو نقش هوس زنم

بر قامتت كه وسوسه شست و شو در اوست

پاشيده ام شراب كف آلود ماه را

تا از گزند چشم بدت ايمني دهم

وزديده ام زچشم حسودان نگاه را

تا پيچ و تاب قد تو را دلنشين كنم

دست از سر نياز به هر سو گشوده ام

از هر زني ، تراش تني وام كرده ام

از هر قدي ، كرشمه رقصي ربوده ام

اما تو چون بتي كه به بت ساز ننگرد

در پيش پاي خويش به خاكم فكنده اي

مست از مي غروري و دور از غم مني

گويي دل از كسي كه تو را ساخت ، كنده اي

هشدار ! زانكه در پس اين پرده نياز

آن بت تراش بلهوس چشم بسته ام

يك شب كه خشم عشق تو ديوانه ام كند

بينند سايه هاكه تو را هم شكسته ام !

ebreimo — Fri, 18 Apr 2008 20:32:14 GMT

از باغ می‌برند چراغانی‌ات کنند
تا کاج جشن‌های زمستانی‌ات کنند
پوشانده‌اند صبح تو را ابرهای تار
تنها به این بهانه که بارانی‌ات کنند
یوسف به این رها شدن از چاه دل مبند
این بار می‌برند که زندانی‌ات کنند
ای گل‌‌، گمان مكن به شب جشن مي‌روي
شايد به خاك مرده‌اي ارزاني‌ات كنند
يك نقطه بيش فرق رحيم و رجيم نيست
از نقطه‌اي بترس كه شيطاني‌ات كنند
آب طلب نكرده هميشه مراد نيست
گاهي بهانه‌ايست كه قرباني‌ات كنند

فاضل نظری