موی معنبر بافته روی منور تافته
هر سو چمان بشتافته در خلق غوغا ریخته

از رشک او گل آب شد وز چشم او مل ناب شد
نرگس ز بس بی تاب شد در مشت زرها ریخته

از چهره گنار او گل های خندان خار او
وز سرو خوش رفتار او اوراق طوبا ریخته

قامت سهی سرو جنان موی مسلسل تا میان
آونگ بر سرو روان مانند افعا ریخته

جمعی به دنبالش حشر آشفته جان آسیمه سر
وز سوز جان از دیدگان در پاش دریا ریخته

ضرغام حق صمصام دین نفس نبی نور یقین
که ذوالفقارش بر زمین سرهای اعدا ریخته

شاه عرب ماه عجم کز ضربت تیغ دو دم
چون عمر بر خاک دژم اعزاز اعزا ریخته.....

شعر از مرحوم مدام دیری