دلا رفـیق سفـر بخت نیـکـخواهـت بـس
نسـیم روضه شیـراز پیـک راهـت بس
دگـر زمنزل جـانان سفر مکـن درویش
که سـیر معـنوی و کـنج خانـقاهـت بـس
اگر کمـیـن بگـشاید  غمی ز گوشـۀ  دل
حـریـم  درگه  پـیـر مغان پـناهـت  بـس
بصدر مصطبه بنشین و ساغر مِی نوش
که اینقدرزجهان کسب مال وجاهت بس
زیـادتی  مطلب،کار  بر خود  آسان  کن
صُـراحی  مِی لعل و بُتی چو ماهت بس
فـلک به مردم  نادان  دهـد  زمام  مُـراد
تو اهل دانش و فضلی همین گناهت بس
هــوای مسکن مألوف و عـهدِ یار قـدیم
زرهروان ِ سفـر کرده عذرخواهـت بس
بـمنت دگران خو مکن که در دو  جهان
رضـای  ایـزد و انـعام  پادشاهـت  بـس
بهـیچ  ورد  دگر نیست حاجت  ای حافظ
دعای نیمه شب و درس صبحگاهت بس