بگذار، كه بر شاخه اين صبح دلاويز
بنشينم و از عشق سرودي بسرايم
آنگاه ، به صد شوق ، چو مرغان سبكبال
پر گيرم ازين بام و به سوي تو بيايم.

خورشيد از آن دور ، از آن قله پر برف
آغوش كند باز ، همه مهر ، همه ناز
سيمرغ طلايي پرو بالي ست كه  چون من
از لانه برون آمده ، دارد سر پرواز

پرواز به آنجا كه نشاط است و اميدست
پرواز به آنجا كه سرود است و سرورست
آنجا كه ، سراپاي تو ، در روشني صبح
روياي شرابي ست كه در جام بلور است

آنجا كه سحر ، گونه گلگون تو در خواب
از بوسه خورشيد ، چو برگ گل ناز است
آنجا كه من از روزن هر اختر شبگرد
چشمم به تماشا و تمناي تو باز است

دو هفته رفتیم ولایت با شرجی و گرما و تشباد و دریاش صفا کردیم. امروز هم که دلمون هوای دود تهرون کرده بود با لیست انتظار خودمونو اینجا رسوندیم.
جاتون خالی روزی دو وعده می رفتیم تو دریا شنا می کردیم. کله سحر و غروب. خداییش زندگی بود.

بعد از وداع با دریا خوندن این قسمت از شعر زیبای عبدی بوشهری با آدم چیکار می کنه؟ شما هم باش مست بشین. با اجازه :

ای عربده کش دریا
با آنکه تو سرمستی
از دام تنت رستی
هر موج که می زایی
مستانه روم با آن
از حال ولنگارت
من مست ترم دریا
دریا تو مرنجانم
در پیش تو می مانم
با من تو بخوان قدری
این نغمه پایانی

بدرود