تشباد سرخی می وزید.
سگ تو خیابونا پر نمی زد.
تو ظهر گرم مرداد که دل هر جونوری برای یه قطره آب له له می زد، انقدر فحشاش آبدار بود که می ارزید ساعت ها وایسی و گوش کنی تا دلت خنک شه.
        -          الان 3 ماه دم 100 تا بانک رفتم که 200 تمن وام بدنم. بچه ام مریضن پیل ندارم ببرمش دکتر . هی امرو سوا می کنن. ای یکی هم میگه یا 50 تمنش بده سی ..........

تشباد سرخی می وزید.
سگ تو خیابونا پر نمی زد.
چشماش از نور شدید آفتاب و سوز عرق، یه کاسه خون شده بود.
 بچه ای تو بغلش بود که از تشنج می لرزید و زنی که کنارش رو اسفالت داغ نشسته بود و التماس می کرد.
 فقط چند موتورسوار که شلوارک و رکابی تنشون بود و حس کنجکاویشون گل کرده بود کنارشون ایستاده بودند.
          -          ظاهرا بچه اش مریضه الان هم تشنج کرده. اینجا نمی تونن سیش کاری کنن. مسوولین بهداری هم می گن که باید همین الان بری 14 هزار تومن تو حساب بهداری بریزی تا آمبولانس بدیم که بچه رو ببری بیمارستان بوشهر...........

تشباد سرخی می وزید.
سگ تو خیابونا پر نمی زد.
مادری جیغ می کشید و بر سر و صورت می زد و پدری اشک ریزان جسم بی جان بچه اش رو عقب وانت می گذاشت ............

 تشباد سرخی بود...
و سگ ها همچنان تو خیابونا پر نمی زدند....

مرا دردیست اندر دل اگر گویم جهان سوزد
وگر پنهان کنم ترسم که مغز استخوان سوزد

عمرم گهی به هجر و گهی در سفر گذشت       

  تاریخ زندگی همه در درد سر گذشت      

گویند اینکه عمر سفر کوته است و من       

دیدم که عمر من ز سفر زودتر گذشت