عاشقی محنت بسیار کشید                تا لب دجله به معشوقه رسید
نشده از گل رویش سیراب               که فلک دسته گلی داد به آب
نازنین چشم به شط دوخته بود           فارغ از عاشق دلسوخته بود
دید در روی شط  آید به شتاب           نو گلی چون گل رویش شاداب
گفت به به چه گل زیبایی است           لایق دست چو من رعنایی است
حیف از این که گل که برد آب او را      کند از منظره نایاب او را
زین سخن عاشق معشوقه پرست         جست در آب چو ماهی در شست
خواست که آزاد کند از بندش             نام گل برد و در آب افکندش
گفت رو تا که ز هجرم برهی             نام بی مهری بر من ننهی
مورد نیکی خاصت کردم                 از غم خویش خلاصت کردم
باری آن عاشق بی چاره چو بط          دل به دریا زد و افتاد به شط
 دید آبی است فراوان و درست           به نشاط آمد و دست از جان شست
دست و پایی زد و گل را بربود           سوی دلدارش پرتاب نمود
گفت کای آفت جان سنبل تو              ما که رفتیم ، بگیر این گل تو
جز برای دل من بوش مکن              عاشق خویش فراموش مکن
بکنش زیب سر ای دلبر من              یاد آبی که گذشت از سر من

بعد میگن خر تو دنیا نی....

چند روز قبل. پس از سالها انتظار دختر پادشاه شروسكوپي قدم رنجه فرمودند و به كلبه حقيرانه بنده تشريف آوردند.

 - مي دوني براي چي اومدم اينجا؟
- لابد اومدي بگي بوات گفته اگه او دور برا پيدام بشه سي جلادش مي گه كله مو بذاره به جي سر مترسك تماته هاي حميدو اينا.
- الان وقت شوخي نيست. من دارم جدي بات صحبت مي كنم.
- آها پس شانس آوردي كه جدين چون مو اصلا با كسي شوخي ندارم. - ببين عزيزم من بعد از مدت ها اومدم حرف دلم رو بهت بگم.
- جاااااااااااااااااان سي مو گفت عزيزم. اي بوا بوااااااااااا. يادم باشه حتما يه شومي دعوتت كنم. خو حالا حرف دلت بگو بينم چنن؟
- آخه روم نمي شه بگم. - اي بوا. ري ننده ي نداره خو. مو هم جي بچه ي تو. بگو بينم چي مي خي بگي.
- يعني چه؟ اين چه طرز صحبت كردنه؟!!!
- آخي شرمنده. مو گپ زدنم همي طورنا. منظورم اي بي كه تو هم جي ننه مو. حالا حرف دلت بگو.
- ببين من ... من ... من عاشق.... من عاشق تو.... من تورو ...من خيلي تورو....
- آآآآآآآآآآخ سرم آخ آخ آخ آخ. تش تو اي سقفكو بيفته.آخ آخ آخ
- چته؟ اين كارا يعني چي؟ چرا اينقد پريدي كه سرت به سقف خورد. تو حالت خوبه؟
- ها عامو خوبم. چيزي ني فك كردم بتل تو پاچه ام رفته. حرفت بزن.
- من.. چطور بگم آخه؟ من ....من عاشق تو... يعني چطور بگم من تو رو ....
- صب كن صب كن. نگو نگو. بيل تا مو يه زنگي سي حسينو بزنم. و تو اين لحظه من گوشي رو برداشتم و به حسينو زنگ زدم.

- حسينو نامرد سي چه يه زنگي سي مو نمي زني
- بوا درس دارم. چل تا واحد دارم. اصلا مي خوام ديگه بيام تو شركت واحد كار كنم. وقت ندارم.......

 و همينجا خودمو بدبخت كردم. تماته هاي حميدو بخشيدم. كارت اينترنت عمادو بخشيدم. و خلاصه همه اونايي كه حسينو تو وبلاگش نوشته بود.

- تلفنت تموم شد.
- ها تموم واوي.
- ا ا ا. تو چرا گريه مي كني؟ اتفاقي افتاده. حسين طوريش شده.
- نه نه. حسينو حالش خوبن. دلم سيش تنگ شده بي گريخم گرفت. ضمنا چه اتفاقي بهتر از اي كه تو امدي پيش مو.
- خب من اومدم حرف دلمو بهت بزنم. ترسيدم به كسي ديگه بگم به من بخنده. گفتم اول به خودت بگم. 
-  بگو. بگو عزيزم. بگو كه سالهان منتظر همي حرفكو هسم. مو سي حسينو گفتم تا كل بوشهر سور بده. كلي تماته بخشيدم. قراره همه دوسام دعوت كنم يه شوم درس حسابي بدم. احتمالا صداي ني همبونش الان تا بوشهر رفته.
- ني همبون چي؟
- ول كو عامو. يه جاييم عروسيه ديگه. بي خيال شو. حرفت بزنا. جونم به لبم رسوندي بگو ديگه.
- آها. باشه باشه. نخنديا. من عاشق تو....
- اي بوا بوا. دارم مي ميرم . ادامه اش بگو. دلم او كردي.
- باشه مي گم.... من.... من ..... من عاشق تو... يعني چطور بگم من عاشق توربچه با پنيرم. من واقعا توربچه با پنير رو دوست دارم. اگه داري بيار بخورم.
- گريخخخخخخخخخخخخ

و به اين ترتيب تو اين معامله هم ما رفتيم ري ضرر. درسي كه از اين اتفاق مي شه گرفت اينه كه حسينو واقعا ديگه كم آورده چون هي مرتب تو وبلاگش از اي حرفا مي نويسه. يكي بياد ثوابي كنه تا ما اي حسينو رو شوهر بديم تا از اين كارا نكنه ديگه.

دوست عزیزم حسین فخرایی (معلم زبان) به مناسبت روز معلم مطلبی با عنوان فوق تو وبلاگش گذاشته بود که حیفم اومد اینجا نذارمش. نه به خاطر خالی نبودن عریضه بلکه به خاطر اینکه خیلی حرفها برای گفتن داشت. بخونید و قضاوت کنید :

در اين روزهاي قارش ميش كه انديشه هاي انساني بسي دستخوش وسوسه هاي استبدادي و نيرنگهاي عهد جاهليت شده است از معلمي چه انتظاراتي مي توان داشت؟

معلم شمع است ؟ مي سوزد يا مي سازد؟ روشن مي شود يا روشني مي بخشد؟

و هزاران .............

نقابمعلمي هر روز به صورت زده مي شود ، تمام اطلاعات در كوله بار زبان نگه داشتهمي شود و چراهگاه كلاس در انتظار است.

در مسير چشم تيز بين معلم فراتر از نوك بيني سير نمي كند. كسي اشك يتيم راه نخواهد ديد. رنج و درد معنا نخواهد داشت . دروغ ها را گوشزد نخواهند كرد . كسي چوب استحمار را نخواهد سوزاند .

معلمي كه با وعده هاي سر ماهي يا سر خرمني دل خوش است دايما نگران سكه هاي اخر برج است اي قدرت انديشيدن دارد ؟

معلمي كه در حسرت داشتن امكانات رفاهي چشم به دنبال ماشينپر زرق و برق اقا زاده هاست مي تواند خوب ببيند؟

معلمي كه ترس دهان او را بسته و درد دل او را فشرده و زخم دستان او را از كار انداخته قدرت اجرا دارد؟

معلمي كه نمي داند و نمي خواهد بداند و نمي داند كه نمي داند مي تواند بياموزد؟

معلمي كه كوته فكر و دايره تفكرش تنها سايه اش را فرا گرفته است مي تواند خلاق باشد؟

معلمي كه تنها لذتش كسب گروه و هدفش اضافه كار است مي داند عشق چيست؟

معلمي كه ارزش انساني خود و حقوق ديگران را نشناسد مي داند دانايي چيست؟

معلمي كه قدرت بيان آزادانه نداشته باشد و تنها سخنش سخن ديگران باشد مي تواند صداقت بياموزد؟

معلمي كه اسير مرداب جهل و پايبند خرافات باشد قدرت نو آوري دارد؟

تا كي تاكي؟نقاب معلمي نقاب ترس نيست . ريا، دروغ ، ترس ، شر، ترور، خفقان براي معلم نبايد معنا داشته باشد شايد كه شمع گردد نه تنها بسوزد بلكه روشنايي بخشد . پروانه ها رو نه تنها دور خود جمع كند بلكه انها را گرم كند .

حقيقت ما را توانگر نمی سازد اما آزاد بار می آورد (ويل دورانت)